كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٤

214 - توبه شكستن

هرگز دل من ز علم محروم نشد * كم ماند ز اسرار كه مفهوم نشد

هفتاد و دو سال فكر كردم شب و روز * معلومم شد كه هيچ معلوم نشد

( امام فخر رازى )

* * *

چه شتاب است در كرشمه و ناز ؟ * ما گرفتارِ روزگار دراز

( امام فخر رازى )

اى جفاى تو ز راحت خوبتر ! * انتقام تو ز جان محبوبتر

نار تو اين است ، نورت چون بود ؟ * ماتمت اين است ، سورت چون بود ؟

نالم و ترسم كه او باور كند * وز كرم ، آن جور را كمتر كند

عاشقم بر لطف و بر قهرش به جِدّ * اين عجب ! من عاشق اين هردو ضِدّ

عشق از اوّل سركش و خونى بُوَد * تا گريزد هركه بيرونى بود

( مثنوى مولوى ، دفتر اوّل )

مؤلف در پاسخ « صدارت پناه » سروده است :

تا سروِ قبا پوش تو را ديده‌ام امروز * در پيرهن از ذوق نگنجيده‌ام امروز

هشيارِيَم افتاد به فرداى قيامت * زان باده كه از دست تو نوشيده‌ام امروز

صد خنده زند بر حُلَل قيصر و دارا * اين ژندهء پُر بَخيه كه پوشيده‌ام امروز

افسوس كه بر هم زده خواهد شد ، از آن روى * شيخانه بساطى كه فروچيده‌ام امروز

بر باد دهد توبهء صد همچو « بهايى » * آن طرّهء طرّار كه من ديده‌ام امروز