كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٥

192 - درد بىدردى

اى چرخ ! كه با مردم نادان يارى * هر لحظه بر اهل فضل ، غم مىبارى

پيوسته ز تو بر دل من بار غمى است * گويا كه ز اهل دانشم پندارى

( شيخ بهايى )

قد كنت لما كنت في غبطة * احب طول العمر حبّا كثير

و اليوم قد صرت لما حلّ بي * أحسد من مات بعمر قصير

( حاجزى )

* * * زمانى كه در لذّات سرگرم بودم طول عمر را براى خودم آرزو مىكردم و امروز ، زمانه چنانم از پاى درآورده است كه به كوتاه عمران حسودى مىكنم .

كفر كافر را و دين ، دين‌دار را * ذرّه‌اى دردت دل « عطّار » را

ذرّه‌اى درد خدا در دل تو را * بهتر از هردو جهان حاصل تو را

هركه را اين درد نَبود ، مرد نيست * نيست درمان ، گر تو را اين درد نيست

خالقا ! بيچارهء كوى توام * سرنگون افتاده دل سوى توام

اى جهانى درد ، همراهم ز تو * درد ديگر وام مىخواهم ز تو

رنج ، اندر كوى تو رنجى خوش است * درد تو در قعر جان ، گنجى خوش است

دردِ تو بايد دلم را ! درد تو ! * ليك نى در خوردِ من ، در خوردِ تو !

درد چندانى كه دارى مىفرست ! * ليك ، دل را نيز يارى مىفرست

دل كجا بىياريت دردى كشد ؟ * كاين چنين دردى نه هر مردى كشد

( عطّار نيشابورى ، منطق الطّير )