كشكول شيخ بهائى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٤

189 - تحفه‌اى براى يار

ما پنبه ز روى ريش برداشته‌ايم * وز دل ، غم نوش و نيش برداشته‌ايم

فرهاد صفت ، گذشته از هستىِ خويش * اين كوه بلا ز پيش برداشته‌ايم

( عطار نيشابورى )

كشته و مرده به پيشت اى قمر ! * بِه ، كه شاه زندگان جاى ديگر

( مثنوى مولوى - دفتر سوم )

شعرى از مؤلف در راه حجاز :

آهنگ حجاز مىنمودم منِ زار * كآمد سحرى به گوش دل اين گفتار

يا رب ! به چه روى ، جانب كعبه رود ؟ * رندى كه كليسيا ازو دارد عار

اى دل ! كه ز مدرسه به دِير افتادى * و اندر صف اهل زهد ، غير افتادى

الحمد ! كه كار را رساندى تو به جاى * صد شكر كه عاقبت به خير افتادى

( شيخ بهايى )

تا از ره و رسم عقل بيرون نشوى * يك ذرّه از آن‌چه هستى ، افزون نشوى

( شيخ بهايى )

گفتم كه كنم تحفه‌ات اى لاله عذار ! * جان را ، چو شوم ز وصل تو برخوردار

گفتا كه « بهايى » ! اين فضولى بگذار ! * جان ، خود ز من است غير جان ، تحفه بيار !

( شيخ بهايى )