بررسى هاى اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩
اصالت فرد از نظر طبيعت بشرى
البته درك يك شخصيت آسمانى ، خردى آسمانى و وصف آن نيز زبانى آسمانى مىخواهد ، در عين حال اندازه‌اى هم كه وصف اين شخصيت پاك و آثار وجودى وى در خور توانايى بحث و كنجكاوى است بالاتر از آن است كه يك مقاله و دو مقاله گنجايش آن را داشته باشد و آنچه در اين مقاله به آن مىپردازيم بحث در شخصيت پاك آن حضرت است از راه بررسى كلى در روشى كه با تعاليم پاك خود به جامعهء بشرى القا فرموده و سعادت حقيقى انسان را به پيروى از آن منوط دانسته است .
اصالت فرد از نظر طبيعت بشرى
اصالت فرد از نظر طبيعت بشرى
مطلبى كه مقدمتاً براى درك كامل اين مباحث بايد در نظر گرفت اين است كه طبيعت انسانى در زندگانى خود منظور و مقصدى بالاتر از اين ندارد كه بقاى وجود خويش را ( تا مىتواند ) تأمين كرده ، به خواست‌هاى غريزى خود برسد . انسان اگر در نخستين قدمى كه برمىدارد با همنوعان خود گرد هم آمده ، اجتماعى منعقد مىكند و براى حفظ اجتماع زير بار قوانين و مقرراتى رفته ، به همان اندازه از آزادى فردى محروم مىشود ، همه براى اين است كه مىخواهد با محروميت از بخشى از آزادى خود ، بخشى ديگر از آزادى را به دست آورده ، از آن برخوردار شود و بقاى وجود و خواست‌هاى غريزى خود را بهتر تأمين نمايد . اصل در سعادت و خوش‌بختى انسان به حسب آفرينش ، سعادت فرد است ، و سعادت اجتماع فرع آن است ، نه به عكس . به عبارت ديگر : مقصود آفرينش طبيعت انسانى است كه همانا وجود فرد است نه هيئت اجتماعى افراد ، و انسان كه به سوى عقد اجتماع هدايت مىشود براى نگهدارى فرد است . انسان بر اثر اين مقصد اساسى كه سعادت و كاميابى در زندگى است ، بايد روش