بررسى هاى اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٢

پاسخ به پرسش‌هايى دربارهء امام زمان عليه السلام

دارند چنان كه مىفرمايد : « قُلْ هذِهِ سَبِيلِي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي » « 1 » و نيز مىفرمايد : « كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ » « 2 » روشن است كه امر به معروف و نهى از منكر و هم‌چنين دعوت مصداق هدايت هستند و گرچه نامش برده نشده است .

سوم اين‌كه اثر امامت و پيشوايى چنان كه در نامه نيز اشاره شده ، به صريح قرآن كريم هدايت و راهنمايى است ، چنان كه مىفرمايد : « وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » « 3 » و مىفرمايد : « وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » « 4 » پس اعطاى امامت ، اعطاى هدايت خواهد بود .

چهارم اين‌كه ابراهيم عليه السلام كه به نص آيهء شريفهء :

« وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ » « 5 » ؛

[ و يادآور زمانى را كه پروردگار ابراهيم او را با كلماتى امتحان كرد و ابراهيم آنها را تمام كرد ( درست انجام داد ) . فرمود : به درستى من تو را براى مردم پيشوا قرار مىدهم . گفت : و از ذريهء من ، فرمود : عهد من ( فرمان من ) به ستم‌كاران نمىرسد . ]

پيشواى مردم قرار گرفته ، امامت و پيشوايى او در آخر عهد ابراهيم عليه السلام بوده كه امتحانات الهى را مانند به آتش رفتن و اعتزال از قوم خود و مهاجرت به فلسطين و قربانى فرزندش اسماعيل به فرجام رسانيده و از عهدهء آنها برآمده بوده چنان كه امتحان بودن قضيهء قربانى اسماعيل عليه السلام را در آيهء كريمهء « إِنَّ هذا لَهُوَ الْبَلاءُ الْمُبِينُ » « 6 »

( 1 ) . يوسف ، آيهء 108 ( 2 ) . آل عمران ، آيه 110 ( 3 ) . انبياء ، آيهء 73 ( 4 ) . سجده ، آيهء 24 ( 5 ) . بقره ، آيهء 124 ( 6 ) . صافات ، آيهء 106