بررسى هاى اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢١

پاسخ به پرسش‌هايى دربارهء امام زمان عليه السلام

انبيا آن‌جا كه دربارهء پيشوايان خدايى مىفرمايد :

« وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا » ؛

آنها را امامان قرار داديم كه به امر ما هدايت مىكردند .

و آنچه قرآن مىگويد تنها مربوط به گذشته نيست بلكه براى اهل قرآن مسلمانان نيز هست ، چرا كه مردم گذشته گذشتند و اگر مطالب قرآن اختصاص به آنها داشت براى اين امت بازگو كردن آن مطالب چه سود داشت ؟ »

پاسخ : مقدمتاً چند چيز را بايد متذكر بوده ، در نظر گرفت :

اول اين‌كه هدايت به معناى راهنمايى و رهبرى به دو معنا اطلاق مىشود : يكى به معناى نشان دادن راه فقط كه ارائةالطريق ناميده مىشود و دوم رسانيدن به مقصد و هدف كه ايصال به مطلوب ناميده مىشود و اثر هدايت به معناى اول امكان رسيدن هدايت شونده است به مقصد ، يعنى ممكن است هدايت شونده هدايت كننده را بپذيرد و با پيمودن راهى كه نشان داده شده به مقصد برسد و ممكن است نپذيرد و نرسد ولى هدايت به معناى دوم فعليت رسيدن به مقصد را پيوسته دارد ، خداى متعال مىفرمايد : « إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ » « 1 » تو نمىتوانى هر كه را خواستى به مقصد برسانى و لكن خدا هر كه را بخواهد به مقصد مىرساند .

دوم ، اين‌كه هدايت به معناى ارائة الطريق در انبيا و رسل كه حاملان وحى و فرستادگان خدايند و براى دعوت مبعوث‌اند لازمهء نبوت و رسالت است و بدون استثنا هدايت خاصيت و اثر نبوت است . « فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ » « 2 » « رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ » « 3 » و آيات ديگر بىشمارى در قرآن كريم در همين معناست بلكه مؤمنين امت هم از اين سمت سهمى

( 1 ) . قصص ، آيهء 56 ( 2 ) . بقره ، آيهء 213 ( 3 ) . نساء ، 156