بررسى هاى اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٥

آيا وسيله قراردادن انبيا و اوليا نوعى شرك است ؟

اين‌كه در هر جاى قرآن كه از رسول علم غيب نفى مىشود ، همراه آن وحى را كنار مىگذارد ، مانند آيهء « قُلْ ما كُنْتُ بِدْعاً مِنَ الرُّسُلِ وَ ما أَدْرِي ما يُفْعَلُ بِي وَ لا بِكُمْ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ » « 1 » و آيهء « وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَ ما مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَ بَشِيرٌ » « 2 » و در سورهء ابراهيم در جواب انكار امت‌هايى كه به پيغمبرانشان اعتراض مىكردند كه شما مانند ما بشر هستيد ، از قول پيغمبران نقل مىفرمايد : « قالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ » « 3 » و از همهء اين آيات صريح‌تر از زبان مسيح عليه السلام خطاب به قومش نقل مىفرمايد : « وَ أُنَبِّئُكُمْ بِما تَأْكُلُونَ وَ ما تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لَكُمْ » « 4 » و همچنين آيهء « مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ » « 5 » و هم‌چنين روايات بسيارى كه به عنوان ملاحم و اخبار از حوادث آخرالزمان و غيره از رسول اكرم صلى الله عليه و آله و ائمه عليهم السلام رسيده است .

بنابراين ، آنچه گذشت آيات قرآنى كمالى مانند علم غيب و قدرت به معجزات و نظاير آنها را كه از رسول اكرم صلى الله عليه و آله نفى مىنمايد ، همه ناظر به استقلال و قدرت ذاتى است و آنچه اثبات مىكند مربوط به عنايت الهى و تعليم خدايى است و علم غيب در رسول اكرم صلى الله عليه و آله از راه وحى و در ائمه و اوليا از راه وراثت و تعلم از رسول صلى الله عليه و آله مىباشد ، چنان كه روايات نيز به همين معنى دلالت دارد و آيهء كريمهء « يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ قالُوا لا عِلْمَ لَنا إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ » « 6 » كه با آن به اين معنا استدلال شده كه روز قيامت جميع پيغمبران از اعمال امت‌هاشان پس از مرگ خود پيغمبران ،

( 1 ) . احقاف ، آيهء 9 ( 2 ) . اعراف ، آيهء 188 ( 3 ) . ابراهيم ، آيهء 11 ( 4 ) . آل عمران ، آيهء 49 ( 5 ) . صف ، آيهء 6 ( 6 ) . مائده ، آيهء 117