بررسى هاى اسلامى ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤١

آيا وسيله قراردادن انبيا و اوليا نوعى شرك است ؟

رب‌الارباب و إله الالهه‌اند و چيزى از تدبير امور عالم به آنها مربوط نيست . در قرآن كريم نيز آياتى به اين مطلب اشاره مىكند ، مانند آيهء « وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ » « 1 » « وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ » « 2 » و آيات ديگرى كه اعتراف بت‌پرستان را به آفريدگارى خداى متعال نقل مىكند .

و مانند آيهء « لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتا » « 3 » و آيهء « وَ ما كانَ مَعَهُ مِنْ إِلهٍ إِذاً لَذَهَبَ كُلُّ إِلهٍ بِما خَلَقَ وَ لَعَلا بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ » « 4 » منطوق اين آيه اين است كه اگر خدايان متعددى وجود داشت در تدبير اختلاف نظر پيدا مىشد و در نتيجهء اجراى نظرهاى مختلف ، عالم اختلاف و فساد مىيافت . معلوم است كه اگر خدايان استقلال در تدبير نداشتند و فقط واسطه و مجرى ارادهء خداى واحد احَد بودند ، اختلاف نظرى وجود نداشت تا اختلاف تدبير پيش آيد .

از آنچه گفته شد روشن گرديد كه بت‌پرستان اعم از آنان كه كواكب و روحانيت كواكب را مىپرستند و آنان كه اصنام و ارباب اصنام را مىپرستند ، خداى متعال را اصلًا نمىپرستند و مراسم خاصى كه در عبادت و تقريب قربانى دارند ، مربوط به خدايانشان مىباشد و تنها اميد شفاعت پيش خداى متعال را دارند ، آن هم راجع به امور زندگى دنيا ، نه شفاعت در آخرت ، زيرا آنان منكر معاد مىباشند و قرآن كريم پاسخى كه به آنان در آيهء « مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ » « 5 » مىدهد مربوط به مطلق شفاعت است نه شفاعت در روز قيامت كه منكر آن هستند .

آرى ، اعراب دورهء جاهليت كه غرق جهالت بودند ، بر خلاف اصول بت‌پرستى ،

( 1 ) . لقمان ، آيهء 25 ( 2 ) . زخرف ، آيهء 87 ( 3 ) . انبياء ، آيهء 22 ( 4 ) . مؤمنون ، آيهء 91 ( 5 ) . بقره ، آيهء 255