نبرد جمل ( فارسى ) — الصفحة ٠.٦٦١

قصيده طلايى سيد حميري ( درگذشته 173 ق . )

اين على است ، چراغ شب‌هاى تار و بهترين مردم بطحاء ،

و بهترين كسى كه باد در پى اوست و قدح‌ها با وى همنشينند .

ما با زبان گشاده از فضل او سخن گوييم و با بانگ بلند و آشكار ، آن را فرياد زنيم .

( الدر النظيم ، 352 )

احمد بن منير طرابلسى سروده است :

ديدگانم را رنج بيخوابى دادم و جسمم را با فكر و انديشه ذوب كردم .

پس از دوري‌ات ، صفاى دوستي‌ام را با كدورت فراق آميختم .

پيكرم را زار و نزار كردم و چشمانم را با شب‌بيدارى افسردم .

از شور و شوق ديدار روى زيبايت كه بر آن صبورى نتوان كرد ، جفاها كشيدم .

در بخشى از اين قصيده بلند ، [ به قصد طعن و مطايبه ، از روى هزل ] گويد :

گويم كه سرپيچى از فرمان ام‌المؤمنين ، يكى از گناهان بزرگ است .

بر شتر سوار شد و همراه گروه‌هايى از فرزندانش روان گشت .

آمد تا با افتخار ، ميان امت مسلمان اصلاح برقرار سازد .

آن‌گاه ، ابوالحسن آمد و شمشير از ميان كشيد و هجوم آورد .

و برادرانش را طعم هلاك چشاند و شتر مادرشان را پى كرد .

چه مي‌شد اگر اغماض مي‌نمود و هنگامى كه بر ايشان قدرت يافت ، از آنان چشم مي‌پوشيد ؟

گويم كه گناه كسانى كه بر على شوريدند ، آمرزيده است .

و گويم كه يزيد هرگز شراب نخورد و فسق و فجور نكرد .

و به سپاهش فرمان داد كه از ستم به فرزندان فاطمه دست بردارند .

و او را با بيت الحرام دستى است كه بر هر چه گذشته ، غبار فراموشى مي‌ريزد !