نبرد جمل ( فارسى ) — الصفحة ٠.٥٨٥
تاريخ را از دروغ‌هاى محدثان نجات دهيد !
زيرا عايشه نه جنگيد و نه براى جنگ حركت كرد ؛ بلكه به قصد اصلاح ميان مسلمانان حركت نمود و گمان داشت كه حركتش مايه مصلحت مسلمانان است ؛ اما بعدا برايش روشن شد كه بهتر بود حركت نكند . به همين دليل ، هنگامى كه از حركتش ياد مي‌نمود ، آن قدر مي‌گريست كه روسري‌اش خيس مي‌شد . همه آن پيشينه‌داران در اسلام نيز چنين بودند و از ورود خود به آن نبرد پشيمان گشتند . طلحه و زبير و على - خدا از همه خشنود باد ! - همين گونه بودند . روز جمل آنان قصد جنگيدن نداشتند ؛ بلكه نبرد بدون اراده آنان رخ داد . على و طلحه و زبير به يكديگر نامه نوشتند و قصد داشتند كه بر صلح اتفاق نظر يابند و قاتلان عثمان كه فتنه به پا كرده بودند ، تسليم گردند . خود على هم به قتل عثمان راضى نبود و در آن همكارى نكرده بود ؛ چنان كه سوگند مي‌خورد و مي‌گفت : « به خدا سوگند ! من نه عثمان را كشتم و نه به قتل وى تمايل داشتم . » او در سوگند خوردنش فردى صادق و نيك‌كردار بود . آن قاتلان بيم ورزيدند كه على با طلحه و زبير در مورد تسليم نمودن كشندگان عثمان به توافق برسد و از اين رو ، به سپاه طلحه و زبير تاختند و آن دو نيز گمان كردند كه على به آنان تاخته است و به دفاع از خود برآمدند . على نيز گمان كرد كه سپاه مقابل به وى حمله كرده است و در صدد دفاع برآمد . بدين سان ، فتنه بدون اراده آنان رخ داد و عايشه نيز سوار بر شتر بود و در جنگ مشاركتى نداشت و فرمان جنگ نيز نداد . ماجراى جمل را گروهى از كسانى كه به گزارش‌ها و روايات آگاهند ، به همين سان ياد كرده‌اند .
اما اين سخن وى كه عايشه در اين مورد با اين فرمان خداوند مخالفت نمود : وَقَرْنَ فِى بُيوتِكُنَّ وَلاتَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيةِ الآولَى . بايد گفت كه عايشه به شيوه جاهليت ، خودنمايى و تبرج ننمود . فرمان خدا به ماندن در خانه ، با حركت براى انجام كارى كه مصلحت است ، مانند حج و عمره يا همراهى با همسر در سفر ، منافات ندارد . اين آيه در زمان حيات پيامبر نازل گشت و پس از آن ، وى همسرانش را به سفر برد ، همان گونه كه عايشه و ديگران را به حجة الوداع برد و نيز او را با برادرش عبدالرحمن روان نمود و پشت وى بر مركب نشاند و از سرزمين تنعيم عبور داد . حجة الوداع دست‌كم سه ماه پيش از وفات پيامبر و پس از