متن انتقادى جوامع الحكايات و لوامع الروايات ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٣
[ روايت محمد بديع عقيلى جوان عاشقى از بنى - عقيل را كه بر پشتش نشان زخمهاى بسيار بود ]
شدم روشن كه در جنب ضمير غيبدان او * بود آن « 1 » سايه بىمقدار بر خورشيد نورانى
الا تا آدمى از خلق مخصوصست در عالم * به يمن روح نورانى و فيض نور رحمانى « 2 »
به سال و ماه ذات او مصون بادا به عون حق « 3 » * ز شر نفس ظلمانى و « 4 » دست ظلم نفسانى
( 1 ) - مج : از ( 2 ) - متن و مپ 2 : روحانى ( 3 ) - مج : بادا عقت حق ( 4 ) - مج : ز