امامت على ( ع ) در آينه عقل و قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٩٨

ضربت امام على ( ع ) در جنگ خندق

فرستاد و جعفر را نزد عباس ؛ تا سنگينى بار معيشت از او كاسته شود و طبيعى است كه على ( ع ) در تمام احوال ، ملازم و همراه نبىّ اكرم ( ص ) بود . على ( ع ) بيش از گذشت بيست چهار ساعت از نزول وحى اسلام آورد و در اولين نمازى كه پيامبر براى خدا برپا داشت شركت جست . در تمام جنگها جز تبوك كه نمايندهء حضرت در مدينه بود ، با دشمنان اسلام جنگيد و سرّ اين امر يعنى ماندن در مدينه آن بود كه به مردم بفهماند ، جز على شايستگى خلافت پس از او را ندارد در همين‌جا بود كه حديث معروف منزلت را فرمود :

اما ترضى ان تكون منّي بمنزلة هارون من موسى الّا انّه لا نبىّ بعدي .

( آيا خشنود نيستى كه مقام تو در نزد من چون مقام هارون نزد موسى باشد جز آنكه هيچ پيامبرى پس از من نخواهد آمد . )

اين روايت ، آشكارا دلالت بر اين دارد كه آنچه انجامش بر هارون روا بود على ( ع ) نيز آن را داراست و اين آيه كريمه گوياى اين مطلب است :

وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي هارُونَ أَخِي ، اشْدُدْ بِهِ أَزْرِي وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي « 3 »

( از خانواده‌ام ، برادرم هارون را وزير من قرار ده و او را پشتيبان و ياور من ساز و در ادارهء امور ، وى را شريكم ساز . )

و خداوند در جواب موسى ( ع ) فرمود :

قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يا مُوسى .

( 3 ) . طه : 32 - 31 - 30 - 29 .