امامت على ( ع ) در آينه عقل و قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٣٦
2 - شيوهء احسن در تبليغ
مىشود و تحت تأثيرم قرار مىدهد » چنين شخصى هرگز نمىتواند جانشين پيامبرى باشد كه هيچگاه از روى هوى و هوس سخن نگفت . چنين فردى زمامدارى عادى است مانند حاكمان اين دوران و دوران پيشين كه تنها مطابق خواسته كسانى كه او را برگزيده و از او راضى شده‌اند سخن گفته و حكم مىكند و اگر آنكه جانشينى رسول اكرم را به خود نسبت مىدهد و خيال مىكند كه از طرف خدا و قرآن سخن مىگويد و مطابق آن حكم مىكند لا بد اين زعم و گمان نيز از الهامات آن همنشين شيطانى اوست !
سئوال : آيا آنچه دربارهء تجسّم رسالت در نبى اكرم گفته شد ، بر شخص ديگرى جز ايشان صدق مىكند ؟
جواب : آرى ، آنكه در گفتار و كردار خود ، در راستاى حضرتش باشد رسالت در او نيز تجسّم مىيابد .
سئوال ديگر : آيا كسى با چنين وصفى يافت مىشود ؟
پاسخ اين پرسش را بايد از زبان محدّثى شنيد كه نزد اهل سنّت بيش از همه مورد اطمينان و اعتماد است .
و او « بخارى » است .
وى در جلد پنجم صحيح در باب مناقب على بن ابى طالب ( ع ) مىگويد :
قال النبى ( ص ) لعلى : انت منى و انا منك .
( پيامبر اكرم ( ص ) به على ( ع ) فرمود : تو از منى و من از تو
- است كه برخى از آنها مىگويند اين جمله را شيعه وضع كرده اما آنچه طبرى و غير او در دشنام به شيعه نقل كرده‌اند جملگى صحيح است ! ! و آنچه طبرى و ديگران عليه اهل سنت آورده‌اند همه را شيعه ساخته است . البته شيعه هم مىتواند چنين ادعائى را بكند ولى هرگز تاكنون چنين روش غيرمنطقى را پيش نگرفته است . ( مؤلف )