امامت على ( ع ) در آينه عقل و قرآن ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

امام على ( ع ) ، استاد همگان

تا روز قيامت ادامه خواهد داشت .

5 - قرآن نيازمند به على است ، چنان كه على نيز بىنياز از قرآن نيست ، زيرا معناى تلازم بين دو چيز نياز هريك به ديگريست .

پس على به قرآن نياز دارد چون منبع و سرچشمه معارف است و قرآن به على نياز دارد چون او را مفسرى شايسته لازم است و لذا امام فرمود :

ذاك القرآن الصامت و انا القرآن الناطق .

( قرآن ، كتابى ساكت است و من قرآنى گويا و سخنگو . )

على ( ع ) جداكنندهء حق و باطل است و بدين خاطر است كه پيامبر ( ص ) فرمود :

لا يبغضك مؤمن و لا يحبك منافق .

( هيچ مؤمنى كينهء تو را بر دل نگيرد و هيچ منافقى تو را دوست ندارد . )

و نيز بدين سبب او را « قسيم بهشت و دوزخ » خواند . يعنى با محبّت او مؤمنان كه بهشت براى آنان آفريده شده ، شناخته مىشوند و به بغض و كينه او منافقان دوزخ آشيان ، شناخته مىگردند . و در يك كلمه ، اين حديث شريف ، به روشنى دلالت دارد كه على و قرآن برابر يكديگرند يعنى آنچه قرآن از فضل و عظمت داراست على نيز دارد ، چون مفهوم تلازم ميان آنها چيزى جز اين نيست .

حتى اگر از اين حديث نيز صرف‌نظر كنيم و به تاريخ زندگانى امام از آغاز تا روز شهادتش بنگريم ؛ خواهيم ديد كه زندگانى او وقف خدمت به قرآن بوده است . در كودكى آن را نزد پيامبر فراگرفت با منكران آن ستيز كرد و هنگام خلافتش با پيمان‌شكنان و ستم‌پيشگان و خارجيان