معيارهاى اخلاقى در فقه امام جعفر صادق ( ع ) ( قيم أخلاقية في فقه الإمام جعفر الصادق ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٨
1 . ايمان قلب
جهت مىدهد ، انسان را به سوى عمل سوق مىدهد ، و بالاخره قلبى كه سرشار از ايمان باشد انسان را به سوى حق و اعمال شايسته وا مىدارد و حق را در برابر انسان آن‌قدر جلوه مىدهد كه انسان عزيزانش را در راه آن تقديم مىكند و باطل را با همه زرق و برقش آن‌قدر پست مىنمايد كه انسان از آن متنفّر مىشود .
در مورد چنين قلبى در احاديث قدسى آمده است كه خداى تبارك و تعالى مىفرمايد :
( ما وسعتنى ارضى و لا سمائى ، و وسعنى قلب عبدى المؤمن . ) ؛
« من در آسمان و زمين نمىگنجم ولى در دل بنده مؤمنم مىگنجم . »
به مناسبت گفتگو از ايمان دل گفتارى را از « گاندى » نقل مىكنيم :
نمىتواند تو را نابود سازد ، تا هنگامى كه بر ايمان و اعتقاد خود استوار هستى ، كسى كه دين و درونت را از تو مىربايد ، او تو را به معناى واقعى كلمه نابود ساخته است . »
گاندى در فراز ديگرى از كتاب « مذهب من » مىگويد :
« خداوند در همه چيز ، حتى در كفر كافران تجلى مىكند .
« هدف گاندى از تعبير فوق اين است كه هر كسى به خداوند ايمان دارد ، حتى كسى كه بت را مىپرستد ، در واقع مىخواهد خدا را بپرستد ولى در تطبيق آن اشتباه مىكند ، هر كسى از روى فطرت ناخودآگاه به خدا ايمان دارد ، ولى در مقام عمل يكى بت را مىپرستد ، ديگرى انسانيت را ، سومى حزب مورد علاقه‌اش را ، چهارمى ثروت و مقام را ، پنجمى هواى نفس را .