معيارهاى اخلاقى در فقه امام جعفر صادق ( ع ) ( قيم أخلاقية في فقه الإمام جعفر الصادق ع ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦٧

سبّ و لعن

مناسبش را پيدا كند ، اگر پيدا نكند به صاحبش برمىگردد . »

پيشواى ششم شيعيان به اصحاب خود نوشت :

( ايّاكم و السّبّ ، فانّ اللّه يقول : وَ لا تَسُبُّوا الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ فَيَسُبُّوا اللَّهَ عَدْواً بِغَيْرِ عِلْمٍ « 1 » .

« از سبّ و ناسزا گفتن بپرهيزيد ، زيرا كه خداوند مىفرمايد : به كسانى كه جز خدا را مىپرستند ناسزا نگوئيد كه آنان نيز از روى جهالت و عداوت به خداى ناسزا بگويند . »

همين حديث شريف براى بيزارى شيعيان از سبّ و ناسزا كافى است ، و آنچه نسبت سبّ و لعن به شيعيان داده شود ، دروغ و تهمت است .

اما چرا اين تهمت به شيعيان زده مىشود ؟ دليلش را امام رضا عليه السّلام در حديثى بيان فرموده است :

« دشمنان ما رواياتى را در فضائل ما جعل كرده‌اند و آنها را بر سه نوع قرار داده‌اند ، يك نوع آن غلوّ در حقّ ماست ، نوع ديگرش تفريط و تقصير در حقّ ماست ، نوع سوّمش بيان رسوائيهاى دشمنان ماست .

سبب جعل اين سه نوع نيز اينست كه مردم مطالب غلوّآميز را بشنوند و به غلو مبتلا شوند ، آنگاه رسوائيهاى دشمنان ما را با نام و نشان بشنوند ، تا آنها نيز ما را با نام و نشان ، سخنان ناشايست بگويند ، درحالىكه خداوند مىفرمايد : آنان را كه جز خدا را مىخوانند ناسزا نگوئيد ، كه آنها نيز خدا را ناسزا بگويند . » « 2 »

( 1 ) - سوره انعام ، آيه 108 . ( 2 ) - سوره انعام ، آيه 108 .