تعاليم اسلام ( فارسى ) — الصفحة ٦٦

خداشناسى و ملل

مرد مادى مىگويد : « نمىدانم ! » نمىگويد « نيست ! » و به عبارت ديگر ، يك نفر مادى « مردد » است نه « منكر » .

خداى متعال در كلام خود به اين معنا اشاره نموده و مىفرمايد :

« وَ قالُوا ما هِيَ إِلَّا حَياتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيا وَ ما يُهْلِكُنا إِلَّا الدَّهْرُ وَ ما لَهُمْ بِذلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ » ؛ « 1 »

گويند زندگى ما همين زندگى محسوس جهان است كه يكى مىميرد و ديگرى زنده مىشود و با مرور زمان از ميان مىرويم ( ديگر پس پرده خبرى نيست ) اين افراد به اين گفته خود يقين ندارند .

حتى در باستانىترين آثار كه از بشر نخستين كشف شده ، نشانه‌هايى از وجود دين و خداشناسى يافت مىشود و علائمى در دست است كه آنان به ماوراى طبيعت اعتقاد و ايمان داشته‌اند .

و حتى در قاره‌هاى تازه ، مانند آمريكا و استراليا و جزائر دوردست قارهء قديم كه در قرن‌هاى اخير كشف شده‌اند ، اهالى بومى خداشناس بوده و با اختلاف سليقه‌ها مبدئى براى جهان آفرينش اثبات مىكرده‌اند ، با اين كه تاريخ ارتباط آنان با دنياى قديم هرگز به دست نيامده است .

تأمل در اين مطلب كه اعتقاد به خدا هميشه در ميان بشر بوده روشن مىكند كه خداشناسى فطرى انسان است و بشر با فطرت خدادادى خود ، خدايى براى آفرينش جهان اثبات مىكند . قرآن كريم به اين خاصيت فطرى انسان اشاره كرده مىفرمايد :

« وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ » ؛ « 2 »

اگر از آنان بپرسى چه كسى آنان را آفريده است ؟ البته خواهند گفت : خدا .

( 1 ) . جاثيه ، آيه 24 ( 2 ) . زخرف ، آيه 87