تعاليم اسلام ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٥

احياى موات

احياى موات

احياى موات

آباد كردن زمينى كه از آن استفاده نمىشود . ( خواه زمينى باشد كه هرگز آباد نبوده ، يا وقتى آباد بوده و پس از آن به واسطهء كوچ و يا از ميان رفتن سكنه آن ويران و به كلى از فائده افتاده ، يا مانند مرغزار و نيزار باشد ) در هر حال آباد كردن در اسلام يكى از كارهاى نيك شمرده شده و علاوه بر اين كه يكى از اسباب مالكيت است ، موجب ثواب اخروى نيز مىباشد .

از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مروى است كه :

هر كس زمين بايرى را آباد كند ، آن زمين متعلق به اوست .

و از حضرت صادق عليه السلام منقول است :

هر جماعتى كه زمينى را زنده و آباد نمودند ، حق اولويت دارند و آن زمين متعلق به ايشان است .

در اسلام زمين‌هاى باير ، مال خدا و رسول و امام است - يعنى متعلق به حكومت اسلامى است - و از « انفال » مىباشد .

زمين موات را با شرايط زير مىتوان آباد كرده و مالك شده و اگر چند نفر قصد تملك كنند ، آن كه پيش‌قدم‌تر است ، حق اولويت دارد :

1 . اذن امام يا نائب او .

2 . فرد ديگرى قبلًا آن را سنگ چين يا مرز بندى و نظير آن نكرده باشد .