تعاليم اسلام ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣
سرقت
« وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ » ؛ « 1 »
مؤمنان كسانى هستند كه وقتى خشمناك مىشوند ، مىبخشايند .
رشوه
رشوه
گرفتن پول يا ارمغانى در برابر حكم يا انجام دادن عملى كه وظيفهء گيرنده است « رشوه » ناميده مىشود .
در اسلام ، رشوه يكى از گناهان بزرگ است كه مرتكب آن از مزاياى اجتماعى دينى - عدالت - محروم بوده و مستحق عذاب خداوندى است و در كتاب و سنت به اين معنا تصريح شده است .
پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله « رشوه دهنده و رشوه گيرنده » و كسى را كه ميان آنان واسطه است ، نفرين فرموده است .
و امام ششم عليه السلام مىفرمايد : « رشوه گرفتن ، در دادرسى ، با كفر به خدا يك‌سان است » .
البته اين همه ، نكوهش در رشوه‌اى است كه براى حكم حق يا عمل عادلانه گرفته شود ، و رشوه‌اى كه در برابر حكم خلاف حق و عمل ظالمانه گرفته شود ، گناه آن بسى بزرگ‌تر و سزاى آن سخت‌تر است .
سرقت
سرقت
دزدى پيشهء زشت و ناروايى است كه امنيت مالى جامعه را تهديد مىكند و بديهى است كه مادهء اولى زندگانى انسان مال و ثروتى است كه به قيمت عمر خود آن را به دست مىآورد و به واسطهء امنيت ، حصارى به دور آن مىكشد كه از گزند هرگونه
( 1 ) . شورى ، آيه 37