تعاليم اسلام ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣
عفت عمومى
اگر لحظه‌اى اين حجاب الهى از روى نواقص و عيوبشان برداشته شود ، همه از همديگر متنفر و گريزان مىشوند و بنياد اجتماعشان ويران مىگردد ، از اين روى خداى متعال « غيبت » را حرام فرموده است كه از همديگر در پشت سر ، در امن باشند و ظاهر محيط زندگىشان آراسته جلوه كند ، تا تدريجاً همان زيبايى بيرونى ، زشتى درونى را اصلاح نمايد .
خداى متعال مىفرمايد :
« وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً » ؛ « 1 »
غيبت همديگر را نكنيد ، زيرا غيبت برادر مسلمان مانند اين است كه تن مرده و بىجان او را - كه بى خبر است - دريده بخورند !
گناه و زشتى « افترا » به مراتب شديدتر از غيبت مىباشد و زشتى آن پيش خرد روشن است ، خداى متعال در كلام خود بدى و ناروايى آن را مسلم شمرده ، و مىفرمايد :
« إِنَّما يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ » ؛ « 2 »
كسانى كه افترا مىگويند ايمان ندارند .
عفت عمومى
عفت عمومى
تعرض به عرض مردم و دريدن پردهء عفت از نظر اسلام يكى از گناهان بزرگ است و به حسب اختلاف موارد ، مجازات‌هاى سختى از قبيل : تعزير ، تازيانه و قتل براى آن ، وضع شده است .
باز بودن راه اين كردار زشت ، اگر چه با رضايت طرفين باشد ، بنياد نسبت‌ها را كه
( 1 ) . حجرات ، آيه 12 ( 2 ) . نحل ، آيه 105