تعاليم اسلام ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

عدالت اجتماعى

دو معنا ، مورد عنايت كامل آيين مقدس اسلام مىباشد .

عدالت فردى

عدالت فردى

عدالت فردى آن است كه انسان از دروغ و غيبت و گناهان بزرگ ديگر اجتناب نموده و در انجام ساير گناهان پافشارى نكند و كسى كه داراى اين صفت است ، عادل ناميده مىشود و طبق مقررات اسلامى ، اگر لياقت علمى هم داشته باشد ، مىتواند متصدى قضاوت و حكومت و پيشوايى تقليد و ساير مشاغل اجتماعى شود ، ولى كسى كه از اين حيثيّت و شخصيت دينى محروم باشد ولو عالم هم باشد نمىتواند ، از اين مزايا بهره‌مند گردد .

عدالت اجتماعى

عدالت اجتماعى

عدالت اجتماعى آن است كه انسان نسبت به حقوق ديگران افراط و تفريط روا ندارد و همه را در برابر قانون مساوى ببيند و در اجراى مقررات دينى از حق تجاوز نكند و تحت تأثير عواطف و احساسات قرار نگرفته از راه راست منحرف نشود .

خداى متعال مىفرمايد :

« إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ » ؛ « 1 »

خداى متعال به عدالت امر مىكند .

باز مىفرمايد :

« وَ إِذا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ » ؛ « 2 » در اين آيه خداوند بر حكام امر فرموده كه از روى عدل حكم كنند .

( 1 ) . نحل ، آيه 90 ( 2 ) . نساء ، آيه 58