قرآن در اسلام ( طبع قديم ) ( فارسى ) — الصفحة ٩٣
ك - نمونه‌اى از تفسير قرآن با قرآن
افعال اختياريه انسان را به پاى خود انسان مىنويسد .
و در نتيجه‌كنندهء هر كار همانا صاحب آن كار است ولى هستىبخش و وجوددهندهء كار و صاحب كار خدا است و بس .
و پس از اين تعميم كه به آفرينش داد مىفرمايد : « الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ » سورهء الم سجده آيه 7 ( ترجمه : خدائى كه هر آنچه آفريد زيبا قرار داد ) بموجب انضمام اين آيه به آيهء گذشته زيبايى با آفرينش دوش بدوش هم پيش مىروند و هر چه در جهان هستى داراى هستى است داراى زيبائى است و جز زيبائى صفتى ندارد .
و نيز نبايد ازين نكته غفلت داشت كه قرآن در آيات بسيارى خير در مقابل شر و نفع در مقابل ضرر و همچنين نيك در برابر بد و زيبا در برابر زشت را تصديق مىكند و بسيارى از كارها و كردارها و پديده‌ها را بد و زشت مىشمارد ولى چيزى كه هست اين‌همه بديها و زشتيها و ناگواريها از راه نسبت و مقايسه پيدا مىشود و وجود قياسى و نسبى دارند نه نفسى .
مثلا مار و كژدم بد هستند ولى نسبت به انسان و حيواناتى كه از نيش آنها متضررند نه نسبت به سنگ و خاك .