رسائل توحيدى ( فارسى ) — الصفحة ٧١
مبحث ششم : توقيفى بودن اسماء الهى
« إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » « 1 »
تنها تو را مىپرستيم و تنها از تو يارى مىطلبيم .
« وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ » « 2 »
و به سوى او بازگردانيده مىشويد .
البته اسم اشاره و موصول نيزدرنصوص دينى بر او اطلاق شده است ، ولى كسى نگفته است كه آنها از نامهاى خداوندند . خداى سبحان فرمود :
« ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ » « 3 »
آن است خدا ، پروردگارشما .
« هُوَ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ » « 4 »
اوست خدايى كه معبودى جز او نيست .
« أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ » « 5 »
يا آن كه بىچاره را هنگامى كه او خواند ، اجابت مىكند .
مبحث ششم : توقيفى بودن اسماء الهى
مبحث ششم : توقيفى بودن اسماء الهى
بر زبانها شايع است كه نامهاى خداوند متعالى توقيفى مىباشد ، و آن را از مسلمات به شمار آوردهاند . مراد از اسم در اينجا حقيقت آن ، يعنى ذات لحاظ شده با يك وصف نيست ، زيرا در اين صورت ، توقيفى بودن اسمهاى خداوند ، معناى روشنى نخواهد داشت ؛ بلكه مقصود ، اسم لفظى است كه در واقع اسمِ اسم است .
بنابراين مراد از توقيفى بودن آن ، يا متوقف بودنش برجواز شرعى كلى است و يا
( 1 ) . حمد ، آيهء 5 ( 2 ) . بقره ، آيهء 245 ( 3 ) . انعام ، آيهء 102 ( 4 ) . حشر ، آيهء 22 ( 5 ) . نمل ، آيهء 62