رسائل توحيدى ( فارسى ) — الصفحة ١١٢
فصل ششم : شواهدى از آيات و روايات
اعتراف به اين حقيقت را اززبان خود ستم‌كاران ، چنين بازگو مىكند :
« غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا » « 1 »
پروردگارا شقاوت و تيره روزى ما ، برما چيره گشت .
و فرمود :
« قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلى شاكِلَتِهِ » « 2 »
بگو : هر كس بر حسب ذات و طبيعت خويش عمل مىكند .
بنابراين ، يك ذات ، سعادتمند وذات ديگر شقاوتمند مىباشد وشقاوت به ذات بر مىگردد ؛ و اگر چه افعال ذات درخارج از آن ، واقع مىشود و نيز ازخارج ، اثر مىپذيرد ، ليكن افعال وانفعالات ذات ، به ويژه آن بخش از افعال كه مربوط به باطن آن است ، از محدوده ذات و گوهرآنان بيرون نمىرود ؛ چنان كه خداوند فرمود :
« مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها » « 3 »
هركس نيكويى كند ، براى خويشتن است ؛ وآن‌كه بدى كند ، بر ضرر خويشتن كرده است .
« يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما بَغْيُكُمْ عَلى أَنْفُسِكُمْ » « 4 »
اى مردم ! هر ظلم وستمىكنيد ؛ منحصراً به نفس خويش كرده‌ايد .
« وَ ما يَمْكُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ » « 5 »
جز بر خويشتن ، مكر و حيله نياورند .
( 1 ) . مؤمنون ، آيهء 106 ( 2 ) . اسراء ، آيهء 84 ( 3 ) . فصلت ، آيهء 46 ( 4 ) . يونس ، آيهء 23 ( 5 ) . انعام ، آيهء 123