رساله لب اللباب در سير و سلوك اولى الألباب ( طبع قديم ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٠

معرفت اجمالى و طرح كلىّ سلوك إلى اللّه

ائمّهء طاهرين سلام الله عليهم اجمعين - كه فرموده‌اند : نَحْنُ اسْمَاءُ اللّهِ ،

« 1 » چه بوده است ، و الاّ مقام حكومت ظاهريّهء اجتماعيّه و وساطت و مباشرت در امور شرعيّه و احكام ظاهريّهء الهيّه مقامى نيست كه بدين كيفيّت خود را توصيف كنند . بلكه مراد همان فناء در ذات احديّت است كه ملازم با وجه الله گرديدن و مظهر اتمّ صفات جماليّه و جلاليّهء او شدن است كه قابل قياس با هيچ مقام و منصبى نيست .

يكى از اهمّ چيزهائى كه در راه سير و سلوك و در حكم ضروريّتى از ضروريّات آن است همانا امر مراقبه است .

سالك بايد از اوّلين قدم كه در راه مىگذارد تا آخرين قدم ، خود را از مراقبه خالى ندارد و اين از لوازم حتميّهء سالك است .

بايد دانست كه مراقبه داراى درجات و مراتبى است ، سالك در مراحل اوّليّه يك نوع مراقبه‌اى دارد و در مراحل ديگر انواع دگرى .

هر چه رو به كمال رود و طىّ منازل و مراحل كند مراقبهء او دقيق‌تر و عميق‌تر خواهد شد ، به طورى كه آن درجات از مراقبه را اگر بر سالك مبتدى تحميل كنند از عهدهء آن برنيامده و يكباره بار سلوك را به زمين مىگذارد يا سوخته و هلاك مىشود ، ولى رفته رفته در اثر مراقبه در درجات اوّليّه و تقويت در سلوك مىتواند مراتب عاليه از مراقبه را در مراحل بعدى به جاى آرد ، و در اين

( 1 ) - [ ما اسامى و نشانه‌هاى خدا هستيم ] .