اعجاز قرآن ( فارسى ) — الصفحة ٥٢

ز - قرآن معجزه را دليلى قطعى و واقعى بر صدق دعوى نبوت مىداند

تكميل اين قوانين يك سلسله مسائل اخلاقى و احكام عبادى را - كه يك جامعهء صالحه و مدينهء فاضله بدون آن تحقّق نمىيابد - بر آنها مىافزايد ، تا نيازهاى روحى مردم را نيز تأمين كند .

اين نويسندگان مغرض و يا منحرف ، از چنين فرضيّه‌اى بىاساس به نتيجه‌هاى زير رسيده‌اند :

1 - پيامبر كسى است كه از نبوغ سرشار برخوردار است ، و قوم خود را به اصلاح امور اجتماعى دعوت مىكند .

2 - وحى ، همان نقش بستن افكار اصلاح طلبانه در ذهن چنين انسانى است .

3 - كتاب آسمانى عبارت است از مجموعهء افكار بلند و برجستهء او ، به دور از اغراض شخصى و هوسهاى نفسانى .

4 - فرشتگانى كه پيامبران از آنها سخن مىگويند ، عبارتند از : قواى طبيعى حاكم بر اين جهان ، كه امور طبيعى جهان طبيعت را تدبير و تنظيم مىكنند ، و يا قواى نفسانى خاصى هستند كه كمالات را بر نفوس افاضه مىنمايند . روح القدس مرتبه‌اى از روح طبيعى است كه افكار مقدّس و عالى از آن تراوش مىكند . شيطان مرتبه‌اى از روح است كه افكار پست و پليد از آن پديد مىآيد ، و انسان را به انجام كارهايى كه جامعه را به تباهى مىكشد ، فرامىخواند . آنان لوح ، قلم ، عرش ، كرسى ، حساب ، كتاب ، بهشت ، جهنم ، و ديگر معارف گرانقدر اديان را نيز آنچنان توجيه مىكنند كه با مطلب كلى موردنظرشان متناسب باشد .

5 - اديان تابع مقتضيات هر عصرى هستند ، و با تحول و دگرگونى هر عصرى ، اديان نيز تغيير و تحول مىيابند .

6 - معجزاتى كه به پيامبران نسبت مىدهند ، خرافاتى مجعول ، و يا حوادثى تحريف يافته است كه به نفع دين و براى حفظ