كاخ دلاويز يا تاريخ شريف رضى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

اسفار شريف رضى

عظمت و ملكرانى ايشانرا در كشور سواد بخاطر آورد و در بىاعتبارى دنيا قصيدهء نظم كرد بدين مطلع :

ما زلت اطرب للمنازل بالنوى * حتى نزلت منازل النعمان

بار ديگر گذارش بر حيره افتاد و آثار بر جا مانده از شاهان قريحتش را بجنبش در آورد و بخانه‌هاى ويران ايشان خطاب كرد و قطعهء بگفت كه مطلعش اينست :

اين بانوك ايها الحيرة البيضاء * و المضيئون منك الديارا

در سال 392 در حالى كه منصب امارت حاج داشت عزم مكه كرد و در منى موى سر بسترد و چند طاقه موى سپيد در آن بديد با آنكه در آنوقت سى ساله بود با خاطرى شكسته قطعهء بپرداخت كه مطلعش اينست

بقلبى للنوائب جائفات * عماق القعر مويسة الاراسى

و از جمله ابيات اين قطعه اين ابيات است

اليس الى الثلاثين انتسابى * و لم ابلغ الى القلل الرواسى

فمن دل المشيب على عذارى * و من جر الذبول على غراسى

سابكى للشباب بشاردات * كصادرة السهام عن القياس

فمن يك ناسيا عهدا فانى * لعهدك يا شبابى غير ناس

و نيز قطعه ديگر بگفت و مطلعش اينست

لا يبعدن اللّه برد شبيبة * القيته بمنى و رحت سليبا

همين كه از اعمال حج فراغت يافت و به وطن باز گرديد بشكرانه نعمت توفيق با تندرستى كه نصيبش شد اين قطعه بگفت

يا ذا المعارج كم سئلتك نعمة * فمنحتها لى بالذنوب الاوفر

اى العوادى منك اشكر فضله * عجز المقل و زاد طول المكثر

ا كفايتى ما قد حذرت وقوعه * ام ما كفيت من الذى لم احذر

در ماه ربيع الاول از سال 394 ببصره سفر نمود همين كه بعذيب رسيد