مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٢

فصل نهم : در مشورت كردن با برادران و آداب آن

كه عقل كل و اعْقَلِ مُكَوَّناتَ بود در قرآن مجيد امر به مشورت فرموده است و فرموده كه : « وَشاوِرْهُمْ فِى الأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلى اللَّهِ » مشورت كن با اصحاب خود در كارها و چون عزم كردى پس توكّل كن بر خدا « 1 »

لكن بدان كه : مشورت كردن حدّى چند دارد كه هر كه آن‌ها را نداند مضرّت مشورت براى او بيش از منفعت آن است :

اول : آن كه بايد آن كسى كه با او مشورت مىكنى عاقل باشد .

دوم : آن كه آزاد و متديّن باشد .

سوم : آن كه برادر و دوست و يار تو باشد .

چهارم : آن كه او را بر تمام سرّ خود مطّلع گردانى كه چنان چه خود جهات آن امر را ميدانى او هم بداند . « 2 »

و چون با چنين كسى مشورت كردى و او چيزى را براى تو پسندد خلاف آن مكن كه مورثِ فساد دنيا و آخرت تو مىشود . « 3 »

و شايسته نيست مشورت كردن با زن « 4 »

و با بنده و با مردم دون يعنى پست قدر ، « 5 »

و با جَبان و ترسان و يا بخيل و يا كسى كه حرص دنيا داشته باشد . « 6 »

و از حضرت رسالت پناه صلى الله عليه و آله منقول است كه : « هر گروهى كه با يك ديگر مشورت كنند و در ميان ايشان كسى باشد كه نامش محمّد يا احمد يا محمود يا حامد باشد و در مشورت ايشان داخل باشد ، البتّه آن چه خير ايشان است برايشان ظاهر مىشود . « 7 »

»

و چون برادر مؤمنت با تو مشورت كرد البتّه آن چه محض خير او دانى بگو ، تا آن

( 1 ) . سوره آل‌عمران ، آيه‌ى 159 .

( 2 ) . المحاسن ، ص 603 ، ح 28 .

( 3 ) . همان ، ص 602 .

( 4 ) . الخصال ، ج 2 ، ص 97 .

( 5 ) . علل الشّرايع ، ج 2 ، ص 245 .

( 6 ) . همان ، ص 246 .

( 7 ) . عيون أخبار الرّضا عليه السلام ، ج 2 ، ص 29 .