مقامات العلية في موجبات السعادة الأبدية ( خلاصه معراج السعادة وحلية المتقين ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٣
فصل سوم در بيان مداوايى كه از ائمه وارد شده و بيان جواز رجوع به اطبّاء
و فرمود بيمارى را نمىبرد چيزى مانند دعا و تصدّق و آب سرد . « 1 »
و فرمود منتهاى پرهيز و امساك چهارده روز است ، و پرهيز نه آن است كه چيزى نخورد بلكه آن است كه كم‌تر بخورد . « 2 »
و فرمود : صحّت و مرض در بدن آدمى با يكديگر در مقام معارضه و مقابله‌اند ، پس هر وقت كه صحّت غالب آيد بيمار به شعور آيد و اشتهاى طعام به هم مىرساند ، پس هرگاه كه طعام بطلبد بدهيد كه شايد شفايش در آن باشد . « 3 »
و فرمود كه شفاى همه دردها در قرآن است ، پس بيماران خود را مداوا كنيد به تصدّق و طلب شفا كنيد به قرآن ، كه هر كه را قرآن شفا ندهد هيچ چيز سبب شفاى او نيست . انتهى « 4 »
و وارد شده كه دوا كنيد بيماران خود رابه تصدّق كه تصدّق بلاهاى محكم را دفع مىكند . « 5 »
و منقول است كه : « مرد پيرى به خدمت حضرت صادق عليه السلام آمد و عرض كرد : دردى دارم و اطبّاء براى آن شراب گفته‌اند ! و مىخورم ، حضرت فرمود : چرا دواى خود نمىكنى آبى را كه خدا فرموده است كه همه چيز به آن زنده است ؟ ! گفت : با من موافقت نمىكند ، فرمود : چرا عسل نمىخورى كه خدا شفاى مردمان گردانيده است ؟ گفت : به دستم نمىآيد . فرمود : چرا شير نمىخورى كه گوشت و استخوان بدنت از شير پرورده است ؟ گفت : با طبعم موافقت نمىكند . فرمود : مىخواهى تو را رخصت بدهم كه شراب بخورى ؟ ! واللَّه ! كه هرگز نكنم . « 6 »
»
( 1 ) . همان ، ص 12 ، ب 88 .
( 2 ) . همان ، ح 13 ، ب 88 .
( 3 ) . پيشين ، ح 14 ، ب 88 .
( 4 ) . پيشين ، ص 262 ، ح 17 و 18 ، ب 88 .
( 5 ) . فصول المهمّه ، ص 406 - 405 .
( 6 ) . همان ، ص 446 - بحارالأنوار ، ج 62 ، ص 83 ، ب 52 ، ح 4 .