نقدهاى علامه طباطبائى بر علامه مجلسى ( حواشى بر بحار الانوار ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤

مقدمه

3 - توقع دارم خواننده توجه فرمايد كه بنده هر بحثى كه كرده ام ، فلسفى است نه كلامى ، مگر در موارد اندكى كه موضوع مبحث ، از داير كلام خارج نمى شود .

همانطور كه خواننده محترم با مطالعه اين كتاب خواهد ديد : آن چه عدّه اى مرحوم مجلسى را « متكلّم محض » مى دانند سخت در اشتباه هستند . او اگر محدّث يا متكلّم است در شناخت فلسف ارسطوئى و نيز در بينش طبيعيّون و دهريون ، نيز كاملًا متخصص است .

اين واقعيت را در سير رفتارى علامه طباطبائى نسبت به علامه مجلسى ، مشاهده مى كنيم ؛ سبك و سيرش در آغاز تا حدود ى با نوعى كم لطفى نسبت به مجلسى همراه است به طورى كه در يكى از مبحث ها بى تعارف گفته ام : علامه طباطبائى ، علامه مجلسى را دستكم مى گيرد . به تدريج اين سير عوض مىشود و در اواخر مى بينيم كه دربار او اصطلاح « قدس سرّه » را مى آورد .

درست است : علامه طباطبائى را در حدّ وظيفه مان مى شناسيم ، اما علامه مجلسى را بايد از نو شناخت .

مرتضى رضوى .

30 / 1 / 1421 ه - ، ق .

26 / 10 / 1388 ه - ، ش .