محقق اردبيلى ( فارسى ) — الصفحة ٤٩٠
احسان به مستمندان
احسان به مستمندان
احسان به مستمندان
از مزاياى اين فقيه بزرگ و جليل القدر ، مردمى بودن او و رسيدگى وى به حال مستمندان و بيچارگان است .
سيد نعمت الله جزائرى محدث معروف كه از عصر آن بزرگوار فاصلهء بسيار زيادى نداشته « 1 » مىگويد : هنگامى كه از منزل بيرون مىرفت عمامه‌اى بزرگ بر سر مىگذاشت و در اثناء راه هركس از ارباب حوائج به او مىرسيد و عمامه يا مقنعه‌اى مىخواست مقدارى از آن عمامه را جدا كرده و به او مىداد به طورى كه گاهى وقتى به منزل باز مىگشت به اندازهء ذراعى يا كمتر ، از آن عمامه باقى مانده بود . « 2 »
و نقل شده كه مرحوم اردبيلى چيزى را كه از طريق حلال به دستش مىرسيد چه از خوردنيها و چه پوشيدنيها خواه معمولى بود يا عالى و بسيار خوب ، مصرف كرده و مىفرمود : مستفاد از احاديث بسيار و طريقهء جمع بين اخبار اين است ، كه خداوند ، دوست دارد در وقت توسعه و گشايش زندگى اثر نعمت بر بنده‌اش ديده شود « 3 » و اينكه دوست دارد كه در وقت تنگى زندگى ، صبر
در حواشى وقايع الايام خيابانى ص 308 آمده كه مرحوم شيخ بهاء الدين جبل عاملى فرموده‌اند : در ماه ذى القعده سنهء هزار و هفت هجرى در مشهد مقدس رضوى ( ع ) اين اشعار را گفتم : تو زد يو نفس اگر جويى امان * رو نهان شو چون پرى از مردمان چون شب قدر از همهء مستور شد * لا جرم از پاى تا سر نور شد اسم اعظم چون كسى نشناسدش * سرورى بر كل اسماء بايدش گنج خواهى كنج عزلت كن مقام * و استتر و استخف عن كل الانام تا تو نيز از خلق پنهانى همى * ليلة القدرى و اسم اعظمى در شب بعد از آن روز در خواب ديدم كه پدرم ( مرحوم شيخ حسين ) رقعه‌اى به من داد چون ملاحظه كردم ديدم بر بالاى آن مرقوم است : « تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ » ( 1 ) . وفات اردبيلى در 993 و ولادت سيد جزائرى در سال 1050 و وفات او در سنهء 1112 واقع شده است . ( 2 ) . الانوار النعمانية ج 2 ص 302 ( 3 ) . در سورهء و الضحى نيز آمده : « وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ » يعنى نعمتى را كه خداوند داده بازگو كن .