محقق اردبيلى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

[ « تاريخ اردبيل و دانشمندان » ]

احوال حضرت صادق عليه السّلام مذمتهاى صوفيه را ساقط كرده به جهت ميل سلطان به ايشان در آخر كتاب مزبور شروع به مدح « شاه اسماعيل » اول سلاطين صفويه و سلطان عبد الله كرده و ابياتى آورده كه اولش اين است :

شكر حق را كه اين خجسته كتاب * كه در او نيست غير صدق و صواب

تا اينكه گفته :

بود پنجاه و هشت بعد هزار * كه به پايان رسيد اين گفتار

حاجى نورى رحمه اللّه در مستدرك الوسائل نسبت حديقه را به اردبيلى مسلم گرفته و كلام روضات الجنات را ردّ كرده و فرموده : كه شنيدم از بعضى مشايخ كه اصل اين شبهه را از بعضى صوفيه نموده چون قبائح و مفاسد قوم را در اين كتاب ديدند و عظمت شأن و شخصيت مؤلف آن را در نزد همه مردم ملاحظه نمودند نتوانستند براى مؤلف قدحى وارد سازند لاجرم نسبت كتاب را به آن بزرگوار انكار نمودند . « 1 » تلخيص حديقة الشيعة لجلال الدين محمّد بن غياث الدين محمّد .

محقق اردبيلى طبع شعر نيز داشته از آن جمله اشعار ذيل در تقسيم ممكن به جواهر خمسه و اعراض تسعه منسوب به او است :

هر نه موجودات نفس الامر ده وار اى عزيز * ايكى اصله جمله سى برهانيله مقسوم اولور

بريسى واجب در اونون داخى ممكن اول برى * ليك واجب برد و رو ممكن ايكى مفهوم اولور

برينة جوهر ديلّلر اول براى عرض اولا * داخى جوهر منقسم بيش اسميله موسوم اولور

برى عقل و برى نفس و بريسى جسم اونلارون * داخى صورتده هيولا هر برى معلوم اولور

پس عرض ديد و گلرى عقليله دوقوّز قسم دور * جمله سى تر تيبله بو نظمده منظو اولور

( 1 ) . مستدرك الوسائل ، ج 3 ، ص 393 .