مرآت الاحوال ، جهان نما ، سفرنامه ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٢

رؤيت هلال ماه محرّم الحرام سنهء ( 1220 ) در مسقط و ابتداء رفاقت « 1 » با آقا محمد حسن خراسانى و متوجه شدن او به خدمت من

و حاجى اسماعيل اصفهانى و سيد محمّد على شيرازى روانه شديم .

و در اثناى راه نهايت خوش گذشت ، و چون اهل آن همه سنّى بودند تقيّه مىكردم ، و لهذا از حيثيّت آب نيز به خوبى گذشت . حتّى آنكه غسل را به آب شيرين مىكردم ، و اصلا طوفان نديدم مگر در يك روز كه طرفه شورى و عجب رستخيزى از آن بحر بىپايان پديد آمد ، و مرا آنا فآنا گمان غرق بود ، و متصل اوقات كلمات طيبات را بر زبان جارى مىكردم ، و تربت مقدسهء سيد الشهدا - عليه السلام - را در دريا مىانداختم كوه كوه امواج متواتر بر روى يكديگر مىآمدند .

مثنوى « 1 »

بحرى و چه بحر بر كرانها * سيلى خور موجش آسمانها

انداخته موجش از تلاطم * حوت و سرطان به چرخ هشتم

هر رشحه كز آن محيط جسته * از لوح فلك ستاره شسته

فرسنگ زمين ز موج آن آب * چون سنگ فلاخنى ز پرتاب

كف بر سر موجهاى بسيار * چون برف به قلّه‌هاى كُهسار

گاه از طبقات اوج هستى * در چاه عدم شده ز پستى

گاه از نظرم سپهر بر اوج * پوشيده شد از بلندى موج

مجملا چون چنين حالتى دست داد و چاره به جز هلاك منظور نظر نبود ، خاطر را به مردن تسلّى دادم ، و خوابيدم قريب سه ساعت از شب گذشته بود بيدار شدم ديدم كه به حمد اللّه آن طوفان و تلاطم موقوف شده ، و كشتى در

( 1 ) ذكر ابيات مثنوى مناسب مقام : « ب » .