هزار و يك شب ( الف ليلة وليلة ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١

حكايت وزير و پسر پادشاه

از شرّ او براحت اندر باش و پيش از آن‌كه او با تو كيد كند ، تو حيلت برو تمام كن . در حال ، ملك يونان ، حكيم رويان را بخواست . حكيم رويان ، حاضر آمد و آستان ملك را بوسه داد و گفت :

خدايگان جهانا خداى يار تو باد * سعادت ابدى جفت روزگار تو باد

بهر كجا كه زنى تيغ دست دست تو باد * بهر كجا كه نهى پاى كار كار تو باد

و باز برخواند :

فخر كن بر همه شاهان كه ترا شايد فخر * ناز كن بر همه ميران كه ترا زيبد ناز

گوى فتح و ظفر اندر خم چوگان تو باد * چون دل محمود اندر خم زلفين اياز

و باز گفت :

انديشه برفتن سمندت ماند * آتش بسنان ديو بندت ماند

خورشيد بهمّت بلندت ماند * پيچيدن افعى بكمندت ماند

پس چون حكيم رويان ، ابيات بانجام رسانيد ، ملك گفت : دانى كه از بهر چه خواستمت ؟ حكيم گفت : لا يعلم الغيب الا اللّه . 4 ملك گفت : ترا از بهر كشتن آورده‌ام . حكيم ازين سخت در عجب شد و حيران مانده ، گفت : بكدام گناه مرا خواهى كشت ؟ ملك گفت : تو جاسوسى و به قصد كشتن من آمده‌اى . پيش از آن كه تو مرا بكشى ، من ترا بكشم . آنگاه ملك ، سيّاف خواست و بكشتن حكيم ، اشارت فرمود . حكيم گفت : مرا مكش كه خدا ترا نكشد . ملك گفت : تا ترا نكشم ، ايمن نتوانم زيست و هميترسم كه با اندك چيزى ، مرا بكشى ، چنان كه چوگان بدست من داده ، مرا از برص خلاص كردى . حكيم گفت : اى ملك ، پاداش نيكوئى من نه اينست . ملك گفت : ناچار بايد كشته شوى . حكيم رويان ، هلاك خويشتن ، يقين كرده ، محزون شد و بگريست و از نيكوئيها كه با ملك كرده بود ، پشيمان گشت و گفت :