هزار و يك شب ( الف ليلة وليلة ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٠.٤٦

نمونهء از الف ليلهء منظوم

گفت گريان چه مىشود يا رب * كه مرا جفت او كنى امشب

لاله را توامان كنى با سرو * كبك را آشنا كنى بتذرو

دور سازى ز احدب شومم * نكنى همنشين آن بومم

كى مرا تاب روى آن زشت است * سرخ گل كى سزاى انگشت است

اى خدا در نگر به چشم ترم * كن ترحم به حالت پدرم

بخت او را بساز فرخنده * پيش خلقش مساز شرمنده

اين بگفت و ز غم گرستن كرد * در دلش برق آه جستن كرد

اندر آن حال احدب بدخو * رفت در پيش آن بهشتى رو

تا كه بوسى ربايد از ذقنش * نوشد آب حيات از دهنش

روى برتافت سرو سيمين تن * شد چو كبك درى به پيش حسن

زان حكايت بتان بخنديدند * در دل اين قصه را پسنديدند

شد ز كردار او حسن شادان * زر فشان شد بر آن پريزادان

زان زر خوش عيار سيم تنان * بر شكفتند همچو ياسمنان

بسرودند شادمان بحسن * كاى بدلها ز زلف بسته رسن

كيست احدب عروس همسر تو است * اين‌چنين خور سزاى خاور تو است

چون حسن از بتان شنيد چنين * بر زد از لب تبسمى شيرين

از قضا اندر آن همايون شب * شمع دادندى آنچه بر احدب

شدى از شوميش همى خاموش * شاد گشتى عروس ديباپوش

در دل اينسان بگفتى از سر سوز * كاى خدا اختر مرا بفروز

كن خمش شمع جان احدب را * از قمر دور ساز عقرب را

زاغ را ره مده بكبك درى * اهرمن را مساز جفت پرى

پس از آن بتان سيمين تن * همه بيرون شدند ماند حسن

عذر او را بخواست احدب و گفت * كه مرا بس دل از فر تو شكفت

حاليا وقت بازگشت بود * هركه بايد بجاى خويش رود

برو اين‌جا دگر درنگ مكن * جاى بر اهل خانه تنگ مكن