منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧٩

خطبه 189

عطّار : ( 1 )

جواهر پر بود در بحر جانم * همى ريزد پياپى از زبانم

به حكمت لوح گردون مى نگارم * كه من حكمت ز يؤتى الحكمة دارم

به حكمت موى از هم مى شكافم * به درياى معانى كوه قافم

رباعى :

مرغ سخنم ز اوج پروين بگذشت * وين گوهر من ز طشت زرّين بگذشت

نتوان كردن چنين سخن را تحسين * كين شيوه سخن ز حدّ تحسين بگذشت

رباعى :

صد درّ به اشارتى بسفتيم و شديم * صد گل به عبارتى برفتيم و شديم

گر دانايى به لفظ منگر ، بينديش * آن راز كه ما به رمز گفتيم و شديم

قال الشارح : « أجمع الناس على أنهّ لم يقل أحد من الصحابة : سلونى غير علىّ - عليه الصلاة و السلام - » . از براى آنكه ديگرى در حرم « كان لى مع رسول اللّه مجلس سرّ لم يطّلع عليه أحد غيرى » محرم نبود .

عطّار - رباعى - :

شاهى كه گل طارم معنى او رفت * درّ صدف قلزم تقوا او سفت

بودند دو كون سائلان در او * و او بود كه از جمله « سلونى » او گفت

( 1 ) دا : مولانا