منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٣

حكمت 147

لم ألحق بدرجة القوم فى ذلك ، و علمت أنّ الكتابة على المحقّ ( 1 )

ليست كالكتابة على الصفاء الأوّل و الطهارة الأولى . » مولانا :

ز دانشها بشويم دل ، ز خود خود را كنم غافل * كه سوى دلبر مقبل ، نشايد ذو فنون رفتن

شناسد جان مجنونان كه اين جان است قشر جان * ببايد بهر اين دانش ز دانش در جنون رفتن

اى دل خموش كن همه بى حرف كو سخن * بى لب حديث عالم بى چون و چند كن

خواهى كه شاهدان فلك جلوه‌گر شوند * دل را حريف صيقل آيينه رنگ كن

ز آن جام بى دريغ در انديشه‌ها بريز * در بيخودى سزاى دل خود پسند كن

يك رگ اگر در اين تن ما هوشيار هست * با او حساب دفتر هفتاد و اند كن

عزم سفر كن اى غم و بر گاو نه تو رخت ( 2 )

* با شير گير مست هوا ترك پند كن

اى جان مست مجلس ابرار يشربون * بر گريهء اسير هوا ريشخند كن

در مطبخ خدا اگرت قوت روح نيست * آن گاه سر در آخور اين گوسفند كن

پيش استادى كه او نحوى بود * جان شاگردش از او نحوى شود

باز استادى كه او محو رهست * جان شاگردش از او محو شه است

زين همه انواع دانش روز مرگ * دانش فقر است زاد راه و برگ

محو مى بايد نه نحو اينجا بدان * گر تو محوى بى خطر در آب ران

آب دريا مرده را بر سر نهد * ور بود زنده ز دريا كى رهد

( 1 ) دا : المحو

( 2 ) رخت بر گاو نهادن : زين بر گاو بستن : حركت كردن ، كوچ كردن