منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٠

حكمت 147

مولانا :

اى دريغا عرصهء افهام خلق * سخت تنگ آمد ندارد خلق حلق ( 1 )

اى ضياء الحق به حدق ( 2 )

راى تو * حلق بخشد سنگ را حلواى تو

كوه طور اندر تجلّى حلق يافت * تا كه مى نوشيد و مى را برنتافت

صار دكّا منه و انشقّ الجبل * هل رأيتم من حيل رفض الجمل

لقمه بخشى آيد از هر كس به كس * حلق بخشى كار يزدان است و بس

حلق بخشد جسم را و روح را * حلق مى بخشد به هر عضوت جدا

اين گهى بخشد كه اجلالى شوى * از دغا و از دغل خالى شوى

تا نگويى سرّ سلطان را به كس * تا نريزى قند را پيش مگس

گوش آن كس نوشد اسرار جلال * كو چو سوسن صد زبان افتاد لال

حلق جان از فكر تن خالى شود * آن گهان روزيش اجلالى شود

حلق عقل و دل چو شد خالى ز فكر * يابد او بى هضم معده رزق بكر

حلق نفس از وسوسه خالى شود * ميهمان وحى اجلالى شود

« بلى اصيب ( 3 )

لقنا غير مأمون عليه ، مستعملا آلة الدّين للدّنيا . » بلى ، مى يابم تيز فهمى كه به امن نيستم از او ، كه استعمال كند آلت تحصيل دين را كه علم است از براى تحصيل دنيا .

مولانا :

بد گهر را علم و فنّ آموختن * تيغ دادن دان به دست راهزن

تيغ دادن در كف زنگى مست * به كه آيد علم را ناكس به دست

علم مال و منصب و جاه و قران * فتنه آمد در كف بد گوهران

« أو متقلّد الجملة الحقّ ( 4 )

، لا بصيرة له فى أحنائه ، ينقدح الشّكّ فى قلبه لأوّل عارض

( 1 ) دا : حلق جلق .

( 2 ) حدق : نگاه كردن ، احاطه كردن ، تيز نگريستن

( 3 ) نهج البلاغه : أصبت .

( 4 ) همان : أو منقادا لحملة الحقّ