منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٩

حكمت 147

« و همج رعاع أتباع كلّ ناعق ، يميلون مع كلّ ريح ، » و سيوم ، فرومايگان سفله كه به واسطهء عدم يقين در علم بر چيزى ثابت نباشند ، و به هر بادى از جا بجنبند و از معلوم خود بگذرند .

مولانا :

هر كه بر بادى رود از جا ، خسى است * ز آنكه باد ناموافق خود ، بسى است

علم گفتارى كه آن بى جان بود * طالب روى خريداران بود

اى بسا عالم ز دانش بى نصيب * حافظ علم است آن كس نى حبيب

« لم يستضيئوا بنور العلم ، » روشنى نجستند در ظلمت آباد جهالت به نور علم ، عطّار فرمايد :

جمله تاريك است اين محنت سراى * علم در وى چون چراغ رهنماى

رهبر جانت در اين تاريك جاى * جوهر علم است و علم جانفزاى

تو در اين تاريكى بى پا و سر * چون سكندر مانده‌اى بى راهبر

گر تو برگيرى از اين جوهر بسى * خويش را يا بى پشيمانتر كسى

ور نيابى جوهرت اى هيچ كس هم پشيمانتر تو خواهى بود و بس

گر بود ور نبود اين جوهر تو را * هر زمان يابم پشيمانتر تو را

خويش را در بحر عرفان غرق كن * ورنه ، بارى خاك ره بر فرق كن

گر نمى بينى جمال يار ، تو * خيز و منشين مى طلب اسرار ، تو

گر نمى دانى طلب كن ، شرم دار * چون خرى تا چند باشى بى فسار

شب مخسب و روز هم چيزى مخور * اين طلب در تو پديد آيد مگر

اين جهان و آن جهان در جان توست * تن ز جان و جان ز تن پنهان توست

« و لم يلجئوا إلى ركن وثيق . » و پناه نياوردند به دودمان محكم ، و متمسّك نشدند به حبل متين و عروهء وثقى .

عطّار :