منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٠
خطبه 239
خطبه 239
خطبه 239
و من خطبة له - عليه الصّلوة و السّلام - : ( 1 )
- يذكر فيها آل محمّد عليه و عليهم الصّلوة و السّلام - « هم عيش العلم و موت الجهل . » ايشان حيات علمند ، چه حقيقت علم به ايشان قائم است ، و به ايشان است خلاصى از موت جهل .
« يخبركم حلمهم عن علمهم ، » خبر مىدهد شما را حلم ايشان از علم ايشان .
لأنّ حلمهم فى مواضعه فهو يستلزم العلم بمواضعه .
« و صمتهم عن حكم منطقهم . » و خاموشى ايشان از حكم سخن گفتن ايشان مخبر ( 2 )
است . چه دلالت مىكند بر آنكه سخنان ايشان همه علوم و حكم مسكوته خواهد بود .
عطّار :
كاملى گفتست : مى بايد بسى * علم و حكمت تا شود گويا كسى
ليك بايد عقل بى حدّ و قياس * تا شود خاموش يك حكمت شناس
پنبه را يكبارگى بر كش ز گوش * در دهن نه محكم و بنشين خموش
قال بعضهم : سألت ذو النّون عن الصوفى . فقال : « من نطق أبان نطقه عن الحقائق ، و إن سكت نطقت عنه الجوارح بقطع العلائق . » شعر :
برون از عالم حسّى است جان خرده‌بينان را * به غمزه سوى يكديگر اشارتهاى پنهانى
عطّار :
گوش آن كس نوشد اسرار جلال * كو چو سوسن صد زبان افتاد لال
( 1 ) نهج البلاغه ، خطبهء 239 .
( 2 ) دا : مخيّر