منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤

خطبه 1

ورقاء فهمك لا تنال جنابه * بجناحى الإحساس و الإدراك

هيهات أن تصل العناكب بالّذى * نسجت أناملها ذرى الأفلاك

بلكه در عين عظمت و كبريا و عزّت و علا چنان است كه غبار هيچ حادث و مصنوع از شوارع عدم به دامن احديت او متعلّق نشود . عطّار :

جهانى عقل و جان حيران بمانده * تو در پرده چنين پنهان بمانده

اى ز چشم جان نهان ديدار تو * گم شده عقل و خرد در كار تو

عجز از آن همراه شد با معرفت * كو نه در شرح آيد و نى در صفت

ز آدم قطره‌اى را برگزيدست * از آن يك قطره خلقى آفريدست

در آن قطره بسى كردند فكرت * فرو ماندند سرگردان قدرت

فرو شد عقلها در قطره‌اى آب * همه در قطره‌اى گشتند غرقاب

هزاران تشنه زين وادى برآيند * بدين درگه به زانو اندر آيند

ز عجز خويش مى گويند كه اى پاك * تويى معروف و عارف ، ما عرفناك

وجود جمله ظلّ حضرت توست * همه آثار صنع و قدرت توست

جهان پر نام وز تو نشان نه * به تو بيننده عقل و تو عيان نه ( 1 )

برتر از علمست و بيرون از عيانست * ز آنكه در قدّوسى خود بى نشانست

زو نشان جز بى نشانى كس نيافت * چاره‌اى جز جانفشانى كس نيافت

عقل در سوداى او حيران بماند * جان ز عجز ، انگشت در دندان بماند

چيست جان در كار او سرگشته‌اى * دل جگرخوارى به خون آغشته‌اى

نى مكن چندين قياس اى حق شناس * ز آنكه نايد كار بى چون در قياس

( 1 ) دا ، مج : بيت اوّل و دو بيت آخر شعر محذوف