منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٥

خطبه 147

« و جعلوا فى الحسنة العقوبة ( 1 )

السّيّئة . » و گردانيدند در ازاى حسنهء ايشان عقوبت سيئّه .

إشارة إلى ما فعل أمراء بنى أميهّ و ولاتهم ، كعبيد اللّه بن زياد و الحجّاج .

« و إنّما هلك من كان قبلكم به طول آمالهم و بغيب ( 2 )

آجالهم ، » و هلاك نشدند آنان كه بودند پيش از شما الّا به درازى املهاى ايشان و غايب بودن اجلهاى ايشان .

« حتّى نزل بهم الموعود الّذى تردّ عنه المعذرة ، و ترفع عنده ( 3 )

التّوبة ، و تحلّ معه القارعة و النّقمة . » تا فرود آمد به ايشان آن بلاى موعود كه بازگرديده و مردود است از او عذر خواستن ، و مرفوع و نامقبول است نزد نزول او توبه ، و فرود مى آيد با آن موعود سختى و انتقام .

« أيّها النّاس من ( 4 )

استنصح اللّه وفّق ، » اى مردمان آن كس كه قبول نصيحت خداى تعالى كرد موفّق شد .

« و من اتّخذ قوله دليلا هدى إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ ، » و آن كس كه فرا گرفت قول او را دليل خويش ، هدايت يافت به طريقى كه اقوم و راستترين طرق است .

« فإنّ جار اللّه آمن ، و عدوّهّ خائف ، » پس بدرستى كه همسايه و قريب حقّ تعالى ايمن است ، و دشمن او ترسان .

و جار اللّه من لزم بابه بطاعته .

« و إنهّ لا ينبغي لمن عرف عظمة اللّه أن يتعظّم ، » و بدرستى كه سزاوار نمى باشد مر كسى را كه شناخت بزرگى شأن و عظمت الهى آنكه تعظّم كند .

« فإنّ رفعة الّذين يعلمون ما عظمته أن يتواضعوا له . » پس بدرستى كه رفعت شأن آنان كه مى دانند قدر عظمت او ، آن است كه تواضع و فروتنى كنند او را .

« و سلامة الّذين يعلمون ما قدرته أن يستسلموا له . » و سلامت حال آنانى كه

( 1 ) نهج البلاغه : عقوبة .

( 2 ) همان : و تغيّب

( 3 ) همان : عنه .

( 4 ) همان : إنهّ من .