منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٤

خطبه 147

اللّه .

« لا يؤويهما مؤو . » جاى ندهد آن را جاى دهنده .

« فالكتاب و أهله فى ذلك الزّمان و ليسا فيهم و معهم . » ( 1 )

پس كتاب و اهل كتاب در آن زمان باشند ، و نه در ميان ايشان باشند و با ايشان باشند ، و نه با ايشان باشند .

« لأنّ الضّلالة لا توافق الهداية ( 2 )

، و إن اجتمعا . » از براى آنكه ضلالت موافق نمى باشد با هدايت ، اگر چه مجتمع شوند اهل آن با يكديگر .

أشار إلى وجه المباينة بينهما و بين الناس بكونهما على هدى و الناس على ضلالة ، و الضدّان لا يجتمعان فى محلّ واحد و هو القلب ، و إن اجتمع لاجتماع ( 3 )

المذكور .

« فاجتمع القوم على الفرقة ، و افترقوا عن الجماعة ، » پس مجتمع شوند اهل آن زمان بر فرقت از دين و بر طريق ضلالت ، و متفرّق شوند از جماعت اهل هدايت ، يعنى علماى كتاب و حديث .

« كأنّهم أئمّة الكتاب و ليس الكتاب إمامهم ، » گويا ايشان امامان كتابند و نيست كتاب ، امام ايشان .

شبّههم بأئمّة الكتاب فى جعله تبعا لآرائهم .

« فلم يبق عندهم إلّا اسمه ، و لا يعرفون إلّا خطهّ و زبره . » پس باقى نمانده است نزد ايشان الّا اسم كتاب ، و نمى دانند از كتاب الّا خط و كتابت او .

« و من قبل ما مثّلوا بالصّالحين كلّ مثلة ، » و پيش از آن عقوبت كردند صالحان را انواع عقوبات .

« و سمّوا صدقهم على اللّه فرية ، » و نام نهادند صدق ايشان را افترا بر خداى تعالى .

( 1 ) نهج البلاغه : و ليسا معهم .

( 2 ) همان : الهدى

( 3 ) دا : الاجتماع