منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٧
خطبه 198
آب كشندگان .
« و عيون لا ينضبها الماتحون ، و مناهل لا يغيطها الواردون ، » و چشمه‌هايى كه فرو نمى برند آب آن را آب كشندگان ، و آبشخورها كه كم نمى گردانند آن را آيندگان بر او .
« و منازل لا يضلّ نهجها المسافرون ، » و منزلى چند كه گم نمى كنند راه روشن او مسافران .
استعار لفظ المنازل لمقاصد الكتاب باعتبار وقوف الأذهان عندها بعد قصدها .
« و أعلام لا يعمى عنها السّائرون ، » و علمى چند است كه نابينا نمى شوند از آن سيركنندگان .
« و آكام لا يجوز عنها القاصدون . » و سر عقبه‌اى چند كه نمى گذرند از آن قاصدان .
« جعله اللّه ريّا لعطش العلماء ، و ربيعا لقلوب الفقهاء ، » گردانيده است خداى كتاب را سيرابى مر تشنگى عالمان را ، و بهارى مر قلوب فقيهان را .
« و فجاج ( 1 )
لطرق الصّلحاء ، و دواء ليس بعده داء ، » و راههاى گشاده است از براى طريقهاى صالحان ، و دوايى است كه نيست بعد از او دردى .
« و نورا ليس معه ظلمة ، » و روشنى است كه نيست با او تاريكى .
عجب نبود كه از قرآن نصيبت نيست جز نقشى * كه از خورشيد جز گرمى نبيند چشم نابينا
عروس حضرت قرآن ، نقاب آنگه براندازد * كه دار الملك ايمان را مجرّد بيند از غوغا
« و حبلا وثيقا عروته ، و معقلا منيعا ذروته ، » و بندى است كه محكم است گوشهء
( 1 ) نهج البلاغه : و محاجّ