منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٦

خطبه 152

« لا يفنى غرائبه ، و لا ينقضي عجائبه . » نيست نمى گردد ( 1 )

غرايب او ، و منقضى نمى شود عجايب او .

« فيه مرابيع النّعم ، و مصابيح الظّلم ، » در اوست بهارستان نعمتها ، و چراغهاى تاريكيها .

و الربيعية للعلوم و الحكم ، باعتبار احيائها للقلوب .

« لا تفتح الخيرات إلّا بمفاتحه ( 2 )

، و لا تكشف الظّلمات إلّا بمصابيحه . » گشاده نمى شود ابواب خير الّا به كليدهاى او ، و مرتفع نشود تاريكيهاى جهل الّا به چراغهاى هدايت او .

« قد أحمى حماه ، و أرعى مرعاه . » بدرستى كه حمايت گرفت حقّ تعالى محرّمات اسلام را كه به نواهى او ممنوع است ، و بخشيد مباحات او را .

استعار لفظ الحمى للمحرّمات التي منعها بنواهيه ، و لفظ المرعى للمباحات التي أباحها و حلّلها .

« فيه شفاء المشتفى ( 3 )

، و كفاية المكتفى . » در اوست شفاى هر شفا يافته از مرض جهالت و سقم ضلالت ، و در اوست كفايت هر كفايت كننده .

( 1 ) دا : نمى گرداند .

( 2 ) نهج البلاغه : بمفاتيحه

( 3 ) همان : المستشفى