منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٥

خطبه 178

پس هر آن كو غالب افتد در شعف * سكهّ يابد عاشقى بر آن طرف

شعر لابن فارض :

ففى النّشأة الأولى تراءت لآدم * بمظهر الحوّا قبل حكم الامومة

و كان ابتدا حبّ المظاهر بعضها * لبعض و لا ضدّ يضدّ لبعضه

و ما برحت تبدو تخفى لعلّة * على حسب الأوقات فى كلّ حقبة

و تظهر للعشّاق فى كلّ مظهر * من اللّبس فى أشكال حسن بديعة

تجلّيت فيهم ظاهرا و احتجبت * باطنا بهم فأعجب لكشف بسترة ( 1 )

و ما زلت إيّاها و إيّاى لم تزل * و لا فرق بل ذاتى لذاتى أحبّت

چون نور حسن و جمال قدم از روزن جان سيّد و سرور عالم - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - به قلب و قالب آدم بتابيد ، پس معنى آدم جامع جميع اوصاف كمال الهيه گشت و صورت او مجلاى لطافت صورت حقّ . پس اوّل صورتى كه مرآت حسن اصلى محمّدى شد ، آدم بود كه چون جوهر ذرهء مصطفويه خميرمايهء « خمّرت طينة آدم بيدىّ أربعين صباحا » ( 2 )

گشت ، در قالب لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ( 3 )

از مباشرت فَإِذا سوَيَّتْهُُ وَ نَفَخْتُ ( 4 )

به هيكل مكمّل « خلق اللّه آدم على صورته » ( 5 )

مشكّل شد ، لا جرم قبلهء ساجدين ملأ اعلى گشت .

حافظ :

ملك در سجدهء آدم زمين بوس تو نيّت كرد * كه در حسن تو سرّى يافت بيش از طور انسانى

پس حسن كامل جامع محمّدى كه در آدم به وصف جمعى احدى بود در ذريّهّء

( 1 ) دا : بسرهّ .

( 2 ) عوالى اللآلي ، ج 4 ، ص 98

( 3 ) التين : 4 .

( 4 ) الحجر : 29

( 5 ) بحار الأنوار ، ج 11 ، ص 111