منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥١

خطبه 178

شعر :

و كلّ آى أتى الرسل الكرام بها * فإنّما اتّصلت من نوره بهم

فإنهّ شمس فضل هم كواكبها * يُظْهِرْنَ أنوارها للناس فى الظلم

حتّى إذا طلعت فى الكون عمّ هدى * للعالمين و أحيت سائر الأمم

قاسم :

الا اى احمد مرسل چراغ مسجد و منبر * تويى سيّد ، تويى سرور ، تويى مقصود ( 1 )

استقصى

شريعت از تو روشن شد ، طريقتها مبرهن شد * حقيقتها معيّن شد ، زهى « يس » زهى « طه »

ز هر كامل كه پيش آمد ، كمالات تو پيش آمد * مثال كاملان با تو ، مثال پشه با عنقا

تو دارى مقصد أقصى ، تو دارى قرب أو أدنى * همه دردند و تو صافى ، همه صافند و تو أصفى

جهان مستان عشق تو ، زهى دستان عشق تو * همه حيران عشق تو ، اگر والى اگر و الا

مولانا فرمايد : ( 2 )

ز تو زاد آدم ز تو رست عالم * پرىّ و ملك را تويى زندگانى

چنان كاين تن و دل بود زنده از جان * جهان را و جان را حياتى و جانى

قال تعالى : ( 3 )

اللّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ، تا نپندارى كه عالم بى اشعهء نور الهى متصوّر الوجود است ، باز ( 4 )

تا گمان نبرى كه عالم ممكن است كه بى واسطه مطرح انعكاس آن نور صرف گردد . قال - عزّ شأنه عن الأمثال - : مَثَلُ نوُرهِِ

( 1 ) دا : مقصود از .

( 2 ) دا : عطّار

( 3 ) النور : 35 .

( 4 ) دا : به آن