منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٦

خطبه 1

هر كه آنجا يك نفس ساكن شود * از عذاب جاودان ايمن شود

شورشى در حال هندو اوفتاد ( 1 )

* ز آرزوى كعبه در روى اوفتاد ( 2 )

گفت : ننشينم به روز و شب ز پاى * تا نيارم عاشقانه حجّ به جاى

همچنان مى رفت مست و بى قرار * تا رسيد آنجا كه آنجا بود كار

چون بديد او ( 3 )

خانه گفتا : كو خداى * زانك ( 4 )

او را مى نبينم هيچ جاى

حاجيان گفتند : اى آشفته‌كار * او كجا در خانه باشد شرم دار

خانه آن اوست ، او در خانه نيست * داند اين سرّ ، هر كه او ديوانه نيست

زين سخن هندو چنان فرتوت شد * كز تحيّر عقل او مبهوت شد

هر نفس مى كرد و هر ساعت فغان * خويشتن بر سنگ مى زد هر زمان

راز مى گفت ( 5 )

: اى مسلمانان مرا * از چه آورديد سرگردان مرا

من چه خواهم كرد بى او خانه را * خانه كور آمد كنون ديوانه را

گر من سرگشته آگه بودمى * اين همه راه از كجا پيمودمى

يا مرا با ( 6 )

خانه بايد زين مقام * يا خداى خانه بايد و السلام

هر چه در چشم تو جز صانع بود * گر همه صنعت بود ضايع بود

تا كه جان دارى ز صانع روز و شب * جان خود را ، چشم صانع بين طلب

تمّت ترجمة الخطبة البديعة به حمد اللّه تعالى و منّه ، و صلّى اللّه على خير خلقه محمّد و آله و صحبه ( 7 )

أجمعين .

( 1 ) مج : افتاد .

( 2 ) همان

( 3 ) مج : آن .

( 4 ) دا : زنگ

( 5 ) زار مى گفت ( م ) .

( 6 ) نسخهء آ . ق . رضوى : يا

( 7 ) مج ، دا : عبارت ( و صحبه ) محذوف ، بجاى آن : « و احباّئه »