منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٤

خطبه 1

از جان چرا گريزم جانست جان سپردن * از كان چرا گريزم كان زرست مردن

چون حضرت رسالت را - عليه و آله الصلاة و السلام و التحيّة - معلوم بود كه بى موت اختيارى از كراهت موت اضطرارى خلاصى ميسّر نيست فرمود ( 1 )

: « موتوا قبل أن تموتوا . »

كار ، آن كار است اى مشتاق مست * كاندر آن كار ار رسد مرگت خوشست

روز مرگ اين حسّ تو باطل شود * نور جان دارى كه يار دل شود

در لحد كين جسم را خاك آكند * هست آنچه كور را روشن كند

آن زمان كين جان حيوانى نماند * جان ديگر بايدت بر جا نشاند

مرگ بى مرگى تو را چون برگ شد * جان باقى يافتى و مرگ شد

قال رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - : ( 2 )

« يا معاذ إنّ المؤمن يتوقّع الموت صباحا و مساء » . و قيل لمولانا على - عليه الصلاة و السلام - : كيف أصبحت يا أمير المؤمنين فقال : ( 3 )

« أصبحت أحمد اللّه و آكل رزقى و انتظر أجلى . »

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد * گمان مبر كه مرا درد اين جهان باشد

( 1 ) بحار الأنوار ، ج 66 ، ص 317

( 2 ) « يا موسى ، توقّع الموت صباحا و مساء » نور الثقلين ، ج 2 ، ص 471

( 3 ) بحار الأنوار ، ج 75 ، ص 32