منهاج الولاية في شرح نهج البلاغة ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٢

خطبه 1

آلات و حواسّ انسانى و قواى بشرى و صفات نفسانى حاصل توان كرد ، بى خبر بود . »

اگر جان ، مدّتى در تن نماند * تفاصيل جهان كى باز داند

اگر با خاك ناميزد زلالش * ميسّر كى شود كسب كمالش

چو آب از چشمه سوى گل سفر كرد * به بستان آمد و در گل مقر كرد

در آنجا مدّتى با گل قرين شد * هنوز او غنچه بد كش همنشين شد

چو صاف از گل برون آمد در آخر * به وصفى غير اوّل گشت ظاهر

صور را زو خواص معنوى شد * دماغ از وى معطّر ، دل قوى شد

دهد بويى كه در اوّل نبودش * بس است اندر سفر اين مايه سودش

قال المسيح ( 1 )

- على نبيّنا و عليه الصلاة و السلام - : « من لم يعرف نفسه ما دامت فى جسده ، فلا سبيل له إلى معرفتها بعد مفارقته . » چو در دنيا به مردن اوفتادى ( 2 )

يقين مى دان كه در عقبى بزادى

چو اينجا مُردى آنجا زادى اى دوست * سخن را باز كردم پيش تواش پوست

عطّار :

كسى كاينجا ز مادر كور زايد * دو چشم او به دنيا كى گشايد

كسى كو كور عقبى داشت جان را * چو كور اين جهان است آن جهان را

از اينجا برد بايد چشم روشن * و گر چشمى بود چون چشم سوزن

اگر با خود برى يك ذرهّ نورى * بود زان نور خورشيدت حضورى

اگر يك ذرهّ نورت گشت همراه * به قدر آن شوى ز اسرار آگاه

به بسيارى برآيد اندك تو * شود دانا و بالغ كودك تو

( 1 ) جاويدان خرد ، ص 24 .

( 2 ) دا ، مج : وافتادى